Ogromny ciekły ocean pod powierzchnią Plutona

Ogromny ciekły ocean pod powierzchnią Plutona

Odkąd  sonda New Horizons przeleciała przez Plutona w ubiegłym roku, pojawiły się przypuszczenia, że na tej karłowatej planecie może istnieć płynny ocean pod lodową skorupą. Poprzez modelowanie dynamiki uderzenia jakiegoś ciała niebieskiego, które kiedyś utworzyło ogromny krater na powierzchni Plutona, zespół naukowców dokonał  oszacowania grubości warstwy cieczy, która może znajdować się pod powierzchnią.

Badania prowadzone przez geologa Brandona Johnsona z Brown University, opublikowane w Geophysical Research Letters, wskazują na wysokie prawdopodobieństwo istnienia ponad stukilometrowej warstwy  ciekłej wody pod powierzchnią Plutona. Badania dają również pewne pojęcie o składzie tego oceanu, i sugerują, że najprawdopodobniej zawartość soli w tym oceanie jest podobna do tej, którą znamy z Morza Martwego.

„Modele termiczne wnętrza Plutona i ślady aktywności tektonicznej znalezione na jego powierzchni wskazują, że ocean być może istnieje, ale nie jest łatwo określić jego rozmiar czy zdobyć inne informacje na jego temat” powiedział B. Johnson. „Byliśmy w stanie w stanie wyznaczyć minimalną i maksymalną głębokość oraz uzyskać pewne wskazówki na temat składu oceanu”
Badania koncentrują się na Sputnik Planum – obszarze o szerokości 900 kilometrów, który tworzy zachodni płat słynnego basenu w kształcie serca sfotografowanego podczas przelotu New Horizons. Obszar ten powstał prawdopodobnie w wyniku uderzenia obiektu o średnicy ok. 200 km.

plutoshearts
Przesłanki za istnieniem oceanu pod powierzchnią Plutonu to m.in. fakt, że największy księżyc Plutona – Charon jest zawsze zwrócony jedną stroną do powierzchni planety.  Sputnik Planum znajduje się bezpośrednio na osi łączącej oba obiekty. Takie stanowisko sugeruje, że basen ma ma większą masę niż średnia reszty lodowatej skorupy Plutona. Ponieważ grawitacja Charona ciągnęła planetę, z siłą proporcjonalną do masy więc w końcu Pluton się obrócił w taki sposób, ze obszar o większej gęstości (i masie) znalazł się na linii łączącej oba obiekty. Obszarem tym okazuje się Sputnik Planum –  krater uderzeniowy, który jest w końcu dziurą w ziemi, która powinna powodować, że obszar ten powinien mieć raczej mniejszą masę niż średnia.  I tu z pomocą przychodzi koncepcja oceanu, który czyni masę obszaru znacznie większą.
Modele komputerowe wskazują, że istnienie ciekłego oceanu wymaga aby jego głębokość wynosiła ok 100km a zasolenie – mające wpływ na gęstość wody – było w okolicach 30%.
To dość niezwykłe, że na ciele znajdującym się tak daleko od Słońca w Układzie Słonecznym, może nadal istnieć woda w stanie ciekłym. A przecież tam gdzie woda lub inna ciecz, tam mogą zachodzić skomplikowane reakcje chemiczne, podobne do tych, które 4 mld lat temu doprowadziły do życia na Ziemi.

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *