Jak wielki jest Wszechświat?

Twórcy filmów popularnonaukowych, przedstawiających na przykład nasz Układ Słoneczny często pokazują planety jako wielkie kolorowe kule krążące wokół jeszcze większego Słońca. Wokół tych planet krążą ich księżyce. A gdy do całego obrazu dodamy asteroidy, komety i inne skalne odłamki, widz ulega złudzeniu, że Kosmos jest dość gęsto wypełniony przeróżnymi ciałami niebieskimi.

W rzeczywistości Kosmos jest przerażająco pusty. Aby to udowodnić przeprowadziłem pewne proste obliczenia mające na celu uzmysłowić skalę tej kosmicznej pustki.

Wyobraźmy sobie mianowicie, że Słońce to ziarenko piasku o średnicy 1 milimetra. Jak duża będzie wtedy Ziemia? Myślę, że będzie wielkości bakterii, no może pierwotniaka. Średnica Ziemi w tej skali wyniesie ok. 1/100 milimetra!

Ten ziemski „pyłek” krążyć będzie wokół naszego Słońca o rozmiarach ziarnka piasku w odległości prawie 11 cm.  Z kolei największa planeta naszego układu – Jowisz – znajdzie się trochę ponad 50 cm od naszego „ziarnka piasku”. Wreszcie Pluton (aktualnie planeta karłowata) jest oddalony ponad 4 m od Słońca w naszej skali. Fascynujące: Ogromny Jowisz jest 8 razy bliżej Słońca niż Pluton – do niedawna ostatnia planeta naszego układu.

Układ Słoneczny jest ogromny: Światło ze Słońca do Ziemi leci ponad 8 minut, do Jowisza – ponad 40 minut, do Plutona – prawie 6 godzin.

No dobra, Układ Słoneczny w naszym modelu ma mniej więcej 8 metrów średnicy a w jego środku znajduje się niezwykle jaskrawe źródło światła o średnicy 1mm zwane Słońcem. Już teraz możemy domniewywać że na Plutonie nasze „ziarenko” jest ledwie widoczne. W rzeczywistości nie jest tak do końca. Dlaczego? Otóż przede wszystkim dlatego, ze nie ma zakłóceń ze strony innych źródeł światła. Tak się bowiem składa najbliższe świecące „ziarenko” reprezentujące gwiazdę znajduje się aż 27 km dalej! Mowa tu o Alpha Centauri –  najbliższej pozasłonecznej gwieździe, odległej od nas  tylko 4 lata świetlne  (czyli prawie 38 bilionów km).

Jeśli porównamy światło ziarenka oddalonego 4 metry od nas ze światłem dochodzącym z odległości 27 kilometrów, to staje się jasne, że na tle ciemnego kosmosu nasze Słońce jest widoczne na Plutonie a nawet znacznie dalej.

Jedno ziarenko piasku na każde 27 km – to skala pustki Galaktyki. Gdzie znajduje się kraniec Drogi Mlecznej? Odpowiedź jest trochę porażająca. Otóż okazuje się, ze nasza Droga Mleczna ma – w skali „ziarenka piasku” –  średnicę wynoszącą ok. 742 tysiące km. Czyli mniej więcej średnicę orbity Księżyca wokół Ziemi. Wyobraźmy sobie teraz miliardy „ziarenek piasku” rozmieszczonych na przestrzeni rozciągającej się stąd do Księżyca. Średnia odległość miedzy tymi gwiazdami o wielkości ziarenek to 27 km. Tak wygląda nasza galaktyka, kosmiczna pustka.

Przyjęta skala w której założono, że  Słońce ma średnicę 1 mm przestaje mieć sens w skali Wszechświata. Okazuje się bowiem, że odległości miedzy galaktykami, nie są już wyobrażalne nawet w tej skali. Na przykład najbliższa galaktyka znajduje się prawie 17 milionów kilometrów od naszego „ziarenka piasku”.  A zatem Droga Mleczna wielkości orbity Księżyca znajduje się 17 milionów kilometrów od najbliższej podobnej galaktyki!

Wszechświat jest nie tylko niewyobrażalnie wielki ale też przytłaczająco pusty.

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Dodaj komentarz