Zobaczyć czarną dziurę

Zobaczyć czarną dziurę

Czy jest możliwe aby przeciętny amator astronomii zobaczył czarną dziurę na własne oczy? Okazuje się, że tak. Obserwuje się oczywiście nie tyle czarną dziurę, co światło gazów i pyłów okrążających ją po spiralnych orbitach z coraz większą prędkością. Świecenie wywołane przez tarcie było do tej pory obserwowane w paśmie rentgenowskim za pomocą specjalistycznych teleskopów.

Artist''s impression of the black holes studied by the astronomers, using ULTRACAM attached to ESO's Very Large Telescope. The systems — designated Swift J1753.5-0127 and GX 339-4 — each contain a black hole and a normal star separated by a few million kilometres. That's less than 10 percent of the distance between Mercury and our Sun. Because the two objects are so close to each other, a stream of matter spills from the normal star toward the black hole and forms a disc of hot gas around it. As matter collides in this so-called accretion disc, it heats up to millions of degrees. Near the black hole, intense magnetic fields in the disc accelerate some of this hot gas into tight jets that flow in opposite directions away from the black hole. The orbital period of Swift J1753.5-0127 — just 3.2 hours — is the fastest found for a black hole. The orbital period of GX 339-4, by contrast, is about 1.7 days. Credit: ESO/L. Calçada

Kierowany przez astronomów z Uniwersytetu w Kyoto międzynarodowy zespół obserwował ukłąd V404 Cygni, który złożony jest z gwiazdy i niewielkiej czarnej dziury. Ta ostatnia pochłania materię swojego sąsiada w dość nierównomierny sposób. Kiedy duże ilości materii spadają nagle na czarną dziurę, powstaje silny błysk promieniowania rentgenowskiego. Podczas obserwacji stwierdzono jednak, że razem z tym promieniowaniem skorelowane jest także promieniowanie widzialne. Pochodzi ono z dalej położonej, i przez to mniej rozgrzanej materii gwiazdowej krążącej wokół czarnej dziury (czyli tzw. dysku akrecyjnego). Światło widzialne można obserwować nawet przy pomocy 20 centymetrowego teleskopu.

Obserwacje „wybuchów”, były możliwe jedynie w nocy, ale dzięki międzynarodowej współpracy odbywały się w różnych strefach czasowych, co umożliwiło przyśpieszenie badań.

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *