Głęboka stymulacja mózgu lekiem na anoreksję

Na całym świecie, 0,5% osób choruje na anoreksję, a większość przypadków stanowią nastoletnie dziewczęta. Choroba charakteryzuje ciągłą obawą o wagę, kształt i wielkość ciała, co prowadzi do bardzo niebezpiecznej utraty masy ciała. Wielu pacjentów doświadcza zaburzeń nastroju i zaburzeń lękowych, a jednocześnie zaprzecza chorobie i unika pomocy medycznej.
Przewlekła anoreksja powoduje poważne problemy zdrowotne w wyniku niedożywienia, w tym osłabienie kości i mięśni, problemy seksualne, niepłodność, choroby serca i drgawki. Choroba ta może być śmiertelna. Mało kto wie, ale anoreksja ma największy współczynnik śmiertelności wśród zaburzeń psychicznych.
W czasopiśmie The Lancet Psychiatry opublikowano wyniki badań na niewielkiej grupie kobiet (16 osób w wieku od 21-57 lat), które były zagrożone śmiercią z powodu wygłodzenia (średni współczynnik BMI wynosił 13,6) a zwykłe metody leczenia nie działały. Badania przeprowadził zespół profesora Andres Lozano z Uniwersytetu w Toronto w Kanadzie.
U wszystkich chorych wykonano głęboką stymulację mózgu, co wiąże ze wszczepianiem elektrod i stymulowaniem elektrycznym obszarów mózgu, które kontrolują nieprawidłowe zachowania. Technika ta jest obecnie jest używana do sterowania obwodami mózgu związanymi z chorobą Parkinsona, dystonią, i drżeniem.
U pacjentek zdecydowano się pobudzać środkowy obszar mózgu, zwanym zakrętem przykrańcowym, w którym znaleziono związek między występowaniem anoreksji a poziomem serotoniny (neuroprzekaźnika).
Po wszczepieniu elektrod stymulacji dokonywano przez rok, napięciem ok 6V co 90 milisekund. Nie obyło się bez kilku poważnych zdarzeń niepożądanych: pięć pacjentek odczuwało ból, który utrzymywał dłużej niż zwykle po zabiegu (więcej niż 3-4 dni) i jedna miała infekcję w miejscu zabiegu i elektrody musiały być usunięte i ponownie implantowane. Dwie pacjentki poprosiły o usuniecie elektrod a więc eksperyment był prowadzony na 14 osobach. Większość zdarzeń niepożądanych były wynikiem tego, że pacjenci z przewlekłą anoreksją mają bardzo niski poziom sodu i potasu.
U 10 pacjentek z 14 uzyskano wyraźną poprawę nastroju, złagodzenie stanów lękowych. Wzrost masy ciała zaczął następować po 3 miesiącach, co sugeruje, że poprawa ogólnego nastroju poprzedza zmiany masy ciała. Średni wskaźnik BMI wzrósł do 17.3 a u sześciu pacjentek uzyskał on poziom normalny – 18.5.
Porównując wyniki skanowania aktywności mózgu przed leczeniem i po roku stymulacji, naukowcy odkryli, że nastąpiły zmiany w regionach związanych z anoreksją, sugerując, że głęboka stymulacja mózgu była w stanie bezpośrednio wpłynąć na związane z nim obwody mózgowe. Obejmowały mniejszą aktywność w tzw. skorupie, wzgórzu, móżdżku i innych obszarach oraz większą aktywność w obszarach peryferyjnych korowych, które są również związane z percepcją społeczną i zachowaniem.

Udostępnij
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Dodaj komentarz